احمد بيگدلي گفت: در ايران، نويسندگي حرفه‌يي نداريم؛ البته نويسندگان شايسته‌اي داريم؛ اما كسي كه مانند همينگوي از راه نوشتن امرار معاش ‌كند، نداريم.

اين داستان‌نويس در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)‌ در خوزستان، بيان كرد: مشكل اصلي حرفه‌يي نشدن نويسندگي در ايران، محدود بودن زبان فارسي است. زبان انگليسي با جوامع بسياري ارتباط وسيعي دارد؛ اما فارسي به ايران و چند كشور اطرافش محدود است. البته اگر آثار ترجمه و صادر شوند، آن‌گاه نويسندگي حرفه‌يي شده است.

او در ادامه كتاب‌خوان نبودن مردم را ديگر علت حرفه‌يي نشدن نويسندگي معرفي و اظهار كرد: مردم ما به كتاب خواندن عادت ندارند؛ براي مثال، كتاب «تا روشنايي بنويس» احمد اخوت با تيراژ 550 جلد به چاپ مي‌رسد، كه با درنظر گرفتن تجديد چاپ سوم به 2200 جلد مي‌رسد؛ حال آن كه ايران نزديك به 70 ميليون نفر جمعيت دارد.

بيگدلي تصريح كرد: مردم راحت‌طلب شده‌اند و با آن‌چه از تلويزيون پخش مي‌شود، قانع مي‌شوند و يا در نهايت، از كلوپ‌ها فيلم مي‌گيرند؛ گويي قرار نيست چيزي ياد بگيرند.

به باور اين داستان‌نويس، تيراژ پايين، حق‌التأليف كم و رعايت نشدن كپي‌رايت، زمينه‌هايي است براي آن‌كه مطلقا نويسندگي حرفه‌يي نداشته باشيم.